Alcest probeert al sinds begin dit millennium de grenzen van het blackmetal genre af te tasten. Door het toevoegen van melodieuze ingrediënten in de songs wordt hun muziek wel al eens ‘blackgaze’ genoemd. Het duo is niet vies om te experimenteren met subgenres en dat leidde al binnen het metalwereldje tot heel wat lofzangen. Met het langverwachte album Les Chants de L’Aurore levert Alcest opnieuw een meesterwerk af dat het talent om te evolueren en te innoveren in de schijnwerpers zet. Na vijf jaar stilte sinds het duistere Spiritual Instinct, keert het Franse duo terug met een plaat die niet alleen hun muzikale reikwijdte vergroot, maar ook hun diepgewortelde emoties naar voren brengt. Terwijl Spiritual Instinct een halve terugkeer naar de vertrouwde postmetal wortels markeerde, komt Alcest nu met een plaat die de balans vindt tussen licht en donker op een manier die zowel vertrouwd als verfrissend is.
Vanaf de eerste noten van “Komorebi” wordt duidelijk dat Alcest geen genoegen neemt met het herhalen van oude formules. Waar Spiritual Instinct begon met zware bas en schrille postmetal gitaarpartijen, begint “Komorebi” op een veel zachtere, bijna etherische manier. De combinatie van cello en delicaat getokkelde gitaarakkoorden brengt de luisteraar in een dromerige staat voordat het nummer echt tot leven komt. De snelle drumpartijen van Winterhalter en de tremologitaar van Stéphane ‘Neige’ Paut, zijn aanwezig, maar met een meer feestelijke ondertoon. Het is onmogelijk om je niet verheugd te voelen bij elke noot en elk instrument dat deel uitmaakt van dit levendige begin.
“L’Envol” zet deze toon voort met een briljante mix van hun donkere kant en een verheven melodie. De melancholie in het begin maakt snel plaats voor een meer melodische en verheven sfeer, maar Neige’s spookachtige uithalen zorgen voor een scherp contrast met de hemelse atmosfeer die door de instrumentatie wordt gecreëerd. Dit is een perfecte weergave van Alcests vermogen om donkere emoties en hoopvolle klanken samen te brengen in een harmonieuze balans.
Met “Améthyste” duikt Alcest dieper in de duisternis, maar zoals altijd is er een lichtstraal die de weg wijst. Het is somberder dan de openingsnummers, met melodische vocalen die plaatsmaken voor scherpe blackmetal. De tragere secties barsten onverwachts uit in een woeste blackmetal furie, waardoor een intensiteit ontstaat die zowel beklemmend als bevrijdend is. Dit herinnert de luisteraar eraan dat er zelfs in de donkerste momenten altijd een glimp van hoop is die naar voren kan komen. “Flamme Jumelle” brengt een gouden lichtstraal de kamer binnen en komt misschien wel het dichtst in de buurt van de unieke sound van “Shelter”. Het nummer is verheffend en glorierijk, zonder te ver af te wijken van hun metalen DNA. Naarmate het zijn hoogtepunt bereikt, vervaagt het langzaam in de hymnische vocalen en pianoklanken van “Réminiscence”, een intermezzo dat voorbereidt op de laatste act van dit muzikale epos.
Een Japanse gesproken introductie zet de toon voor “L’Enfant De La Lune” voordat het ontploft met vinnige drumpartijen en gitaarwerk. Het gebrek aan schreeuwen wordt ruimschoots goedgemaakt door het zware instrumentale werk, dat de spanning opbouwt tot een goed verdiende climax aan het einde. Dit laatste juweel van energie wordt gevolgd door de introspectieve en meditatieve klanken van “L’Adieu”, waardoor Les Chants de L’Aurore op een kalme en gelukzalige noot eindigt.
Na een lange vijf jaar is Les Chants de L’Aurore een noemenswaardige evolutie voor Alcest. Het onderzoekt waar de grens ligt tussen hun lichtere en donkere zelf, zonder de magie te verliezen die de muziek altijd heeft gekenmerkt. De zorgen en opluchting van een pandemie galmen door in elke verontruste schreeuw en opbeurend gezang, waardoor de hoogte- en dieptepunten, die Alcest altijd hebben belichaamd, opnieuw tot leven komen. Les Chants de L’Aurore zal niet alleen de fans van Alcest aanspreken, maar zal ook nieuwe fans aantrekken met zijn rijke mix van emotie, techniek en innovatie.
Ontdek “L’Envol”, ons favoriete nummer van Les Chants de L’Aurore, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.